El ` prowadzona od starożytności. Pierwsze wzmianki pochodzą z Chin z początku I tysiąclecia p.n.e., a na Zachodzie z klasycznej Grecji. Autorzy tacy jak Arystoteles, a nawet rzymscy pisarze rolniczy, już szczegółowo opisywali ją pod względem technik stosowanych w tamtej epoce.
Przez stulecia praktyka ta była kontynuowana i w znacznym stopniu rozwijana w okresie Renesansu, jednak dopiero w XVII wieku zbadano funkcję tkanek w procesie szczepienia i położono podwaliny pod współczesną wiedzę na ten temat. Od lat 20. ubiegłego wieku istnieją już naukowe opisy szczepienia zrazem, a od lat 50. spopularyzowało się ono w uprawie roślin dyniowatych i psiankowatych.
Technicznie możemy definiować szczepienie jako nienaturalną metodę wegetatywnego rozmnażania roślin, w którym część tkanki pochodzącej z innej rośliny łączy się z już osadzoną, tak aby obie razem rosły jak jeden organizm. Jako podstawową zaletę możemy wyróżnić to, że szczepienie pozwala łączyć, w jednym egzemplarzu, dwie rośliny kompatybilne, tak aby połączyły się zalety, jakie wnosi każda z nich, ulepszając pierwotną.
TIPY SZCZEPIENIA
- Szczepienie przez zbliżenie
El szczepienie przez zbliżenie consiste na zrośnięciu 2 gałązek pochodzących z dwóch całych roślin. Muszą być one posadzone blisko siebie albo należy je zbliżyć, jeśli są w doniczkach, lub jedna może być posadzona w ziemi, a druga w doniczce. Aby wykonać szczepienie, należy zrobić nacięcie na każdej gałązce, usuwając kilka centymetrów kory z niewielką ilością drewna, przy czym usunięte fragmenty muszą być jednakowe i znajdować się na tej samej wysokości. Następnie łączy się je, dopasowując do siebie i pamiętając, że kluczowe jest, aby kambium podkładki i kambium odmiany stykały się ze sobą. Po wykonaniu powyższych czynności całość należy obwiązać i pokryć masa lub pasta do szczepienia.
Gdy dojdzie do zrośnięcia obu roślin, musimy odciąć powyżej miejsca zrostu tę roślinę, której nie chcemy przeznaczyć na pień i gałęzie, lecz jedynie jako źródło korzeni. Możemy pozostawić ją z dwoma pniami (dwoma systemami korzeniowymi), aby nadać szczepieniu większą siłę, albo można odciąć pień rośliny szczepionej poniżej miejsca szczepienia. Ten pień może ponownie wypuścić pędy i posłużyć do zaszczepienia kolejnego zraza.
W tej metodzie koniec łodygi podkładki zastępuje się zraz zawierający kilka pąków. Oba powinny mieć podobną średnicę, aby kory mogły się stykać. Podkładce odcina się główną łodygę i wykonuje nacięcie w kształcie litery V. Zraz, zwany pędem, to mała gałązka zawierająca około dwóch lub trzech pąków. Cięcie musi być ukośne, tak aby można było wsunąć go w nacięcie podkładki. Aby zapobiec ich rozdzieleniu, miejsce połączenia zwykle owija się taśmą z rafii, bawełny lub innego materiału organicznego albo pokrywa jakimś klejem lub woskiem.
También llamado okulizacja lub szczepienie angielskie`
Wykonuje się go, gdy kora łatwiej oddziela się od drewna, a po około 15 lub 20 dniach od szczepienia usuwa się taśmy wiążące ze względu na ryzyko przewężenia, ponieważ roślina grubieje. Gdy zaszczepione pąki wypuszczą pędy, ścina się górną część podkładki, aby mogły stać się dominującą gałęzią.
